SD MEDYA

Nihal Candan öldü.
Ve bu sadece bir ölüm değil…
Bu, göz göre göre gelmiş bir felakettir.
Bu, duvarlara çarpa çarpa ilerleyen bir çığlığın kulaklara ulaşmamasıdır.
Bu, “Ben iyileşemiyorum” diyen bir genç kadının son nefesini duymazdan gelmektir.
23 kiloya düşmüş bir bedeni nasıl görmezden geldiniz?
Kalbi durmadan önce, vicdanlar durmadı mı?
Hapishane duvarlarının ardında çürüyen bir beden değil, susturulmuş bir feryat vardı orada.
Ve şimdi o sessizlik, bir mezar taşının soğukluğuna gömüldü…
Sağlık Bakanlığı,
Adalet Bakanlığı,
İçişleri Bakanlığı…
Hepinize sesleniyoruz:
Bu ölümün hesabı verilmeli.
Bir tutuklu, henüz mahkum bile edilmemişken neden bu hale düşer?
Tedavi hakkı neden ertelenir, neden görmezden gelinir?
Ceza mı verdiniz, yoksa cezanın da ötesinde bir infaza mı göz yumdunuz?
Bir genç kadın, belki hatalar yaptı, belki yanlışlar.
Ama bu ülkenin adaleti, hatayla gelen ölümü meşrulaştırmaz.
Devlet, ceza verir ama öldürmez.
Devlet, hesap sorar ama yaşatma görevini unutmaz.
Ve en acısı da şu oldu:
Kendi annesinin kızını göremediği günlerde, ekranlarda sadece birer “magazin figürü” olarak konuşuldular.
İnsanlığımızı, ekran ışıklarında buharlaştırdık.
Bir anneye "başınız sağ olsun" demek artık yetmez.
Ona "neden bu oldu" sorusunu da sormak gerek…
Cevabını da birlikte aramak...
Bu bir ölüm değil sadece.
Bu, gecikmiş bir adaletin;
unutulmuş bir vicdanın
ve terk edilmiş bir insanlığın aynasıdır.
Bugün artık sadece Nihal Candan’ı değil…
Kendi vicdanımızı da mezara koyduk.
Ama hâlâ geç değil.
Bir soruşturma başlatılmalı.
Bir özür yetmez.
Hesap verilmelidir.

Kaynak: Burhan AKDAĞ